عبد الرحمان بن عوف ، سعد بن ابىوقّاص ، طلحه ، زبير ، وابوعبيدهء جرّاح از مهاجرين بودند وخباب ، ابودجانه ، عاصم ، حارث ، سهل‌بن حنيف ، سعد بن معاذ واسيدبن حضير در شمار أنصار بودند . « 1 » ابن ابىالحديد پس از نقل گفتار واقدى مىنويسد : با اينكه همهء مورّخان دربارهء فرار عثمان اتفاق نظر دارند ، امّا دربارهء عمر بن خطاب به اختلاف سخن گفته‌اند . واقدى نوشته است : أو هم از فراريان است ولى ابن إسحاق وبلاذرى أو را از كساني شمرده‌اند كه ثابت ماندند ، امّا دربارهء أبو بكر ، همهء راويانِ أهل سنّت متّفق‌القولند كه أو جزو فراريان نبوده گرچه دربارهء أو نه جنگى نقل شده ونه كشتن يك نفر از دشمنان ولى به هر حال ، خود ثبات قدم وعدم فرار يك نوع جهاد است وبه تنهايى كافى است ؛ « وَإنْ لَم يَكُن نُقِلَ عَنه قتلٌ أو قتالٌ والثبوتُ جهادٌ وفيه وحده كفاية » . ابن ابىالحديد مىافزايد : وامّا راويان ومورّخان شيعه معتقدند كه از صحابه در نزد پيامبرخدا ثابت نمانده است مگر شش نفر : على ، طلحه ، زبير ، ابودجانه ، سهل‌بن حنيف وعاصم‌بن ثابت وبعضي از مورّخان شيعه هم نقل كرده‌اند كه از صحابه ؛ اعمّ از مهاجر وأنصار چهارده نفر ثابت ماندند وأبو بكر وعمر را از اين چهارده نفر به شمار نياورده‌اند . أو همچنين مىافزايد : أكثر أصحاب حديث نقل كرده‌اند

--> ( 1 ) . ابن ابىالحديد ، شرح نهج البلاغة ، ج 14 ، ص 20